Tag Archives: #Kenosis

Kenosis / self-emptying


If one is empty, then one is also open and able to receive what the Lord has to give.

Christian spiritual life means being animated by the Spirit of God, the Spirit of Christ. The life of holiness to which all believers in Christ are called is one of ever greater resonance to the Spirit of Christ. That Spirit reminds us that even though “His state was divine, He did not cling to his equality with God but emptied himself to assume the conditions of a slave, and became as men are; and being as all men are, he was humbler yet, even to accepting death, death on a cross…” (Phil. 2:6-8).

If God is understood as Father, Son, Spirit toward us, for us, with us, and in us, then our response to this communion must lie in setting aside, standing apart from or above self-absorption, moving beyond self-preoccupation, self-indulgence, self-fixation. Holiness rests in becoming persons conformed to the image of God in us, being toward and for another, for others and for God. [Downey, Altogether Gift: A Trinitarian Spirituality, 106].

Our fundamental desire and motivation is for God and the fullness of love, even if we are not consciously aware of it. Since we do not encounter God directly through our senses and concepts, we are drawn to what we can feel, see and grasp. We expect these things to satisfy us, without realizing that we are drawn to them only because they point to their Creator, the One for whom we truly long. We may even find our attraction to them becoming compulsive and destructive. This destroys our freedom. We allow these attachments to control our lives. Eventually, we discover that some attachments are obstacles to our deepest motivation and desire. We want to love God with all our heart and soul and mind, and love one another as ourselves. Yet, we find our hearts given elsewhere, our souls compelled by something else. [May, The Dark Night of the Soul , 58-62].

Self-emptying is a deliberate attack on our illusions and attachments. It is a turning away from abstraction in favor of what is actually present to us. It is the realization of our human limits. It is immersion in an environment in which our capacities are reduced to nothing and we are at the mercy of God to shape his will in us. An acknowledgement of our humanity before God, that we will always be developing and in process, is the beginning of self-emptying. [Kevin M. Cronin, Kenosis: Emptying Self and the Path of Christian Service (New York: Continuum, 1999), 19-20].

Rahner describes self-emptying when he speaks of leading our life such that we forget ourselves for God, when we love him, praise him, and thank him. Spiritual life in grace means that we realize the inner divine life in ourselves; it means waiting for eternity in faith, hope, and love, bearing the darkness of human existence; it means not identifying oneself just with this world. [Karl Rahner, Spiritual Exercises (New York: Herder and Herder, 1956), 318].

Self-emptying finds concrete expression in our response to the experience of loss. This can be the loss of a loved one to death, the loss of a job or the loss of status among one’s peers. This can also be experienced as change, such as in the loss of youthful vigour and the signs of advancing age as we approach the middle years of life. [Mary Ann McPherson Oliver, Conjugal Spirituality: The Primacy of Mutual Love in Christian Tradition (Kansas City, MO: Sheed & Ward, 1994), 37]. Our children grow up and move out on their own. It is painful to let go of them and the parent-child relationship that is important to us. Yet, from the letting go, the loss of the parent-child relationship, there emerges something new. We discover a parent-adult child relationship that allows a greater depth and reciprocity than was ever possible in the more unidirectional parent-child relationship. The self-transcendence that ultimately enriches everyone involved is only possible by accepting the loss of what was. The Resurrection was only possible after the Crucifixion.

A man cannot enter into the deepest centre of himself and pass through that centre into God, unless he is able to pass entirely out of himself and empty himself and give himself to other people in the purity of a selfless love. [Thomas Merton, Seeds of Contemplation (New York: Dell Publishing Company, 1949; reprint, New York: Dell Publishing Company, 1960), 41 (page citations are to the reprint edition)].

“Openness” is the result of self-emptying. If one is empty, then one is also open and able to receive what the Lord has to give. It is acceptance of the transcendent, a willingness to go out beyond the present circumstances. Self-emptying is not fruitful unless it is also open to other possibilities. Self-emptying/openness is generative.

FROM: http://atwstories.tripod.com/christianspirituality/id8.html
An Introductory Course in Christian Spirituality

Cronin sees kenosis as a “…resolute divesting of the person of every claim of self interest so as to be ready to live the Gospel of Christ in every aspect of living, freed from the dictates of personal preferences…,”[Cronin, K. M. 1992. Kenosis. Rockport: Element.].

I think that John said it best : He must increase, but I must decrease (John 3:30).

What is your concept of kenosis?

Gesindheid van Eenheid


Jesus het dit vir ons baie duidelik gemaak dat ons herken moet word as Syne. As ons gekies het om volkome vir Hom te lewe dan moet dit in ons sigbaar wees.

Maar Ek bid nie vir hulle alleen nie, maar ook vir die wat deur hulle woord in My sal glo, dat almal een mag wees net soos U, Vader, in My en Ek in U; dat hulle ook in Ons een mag wees, sodat die wêreld kan glo dat U My gestuur het.
(Johannes 17:20-21).

Dit is vir ons amper onmoontlik om te aanvaar dat hierdie eenheid kan of moet plaasvind, maar tog is dit deel van God se plan gewees en ook hoekom Jesus die pad van geboorte, lewe en dood aan die kruis moes stap. Deur Sy opstanding is dit vir elkeen van ons moontlik gemaak om hierdie pad van eenheid te kan stap. Ja, dit is nie maklik nie, maar daarom het die Vader die Heilige Gees gestuur om ons by te staan. Ons moet nie hierdie dinge met ons menslike verstand probeer verstaan nie, want dit is ‘n geestelike eenheid wat ons slegs in die Heilige Gees kan ontvang en begryp.

True discernment calls us beyond the well-tended gardens of conventional religious wisdom to the margin between the known and the unknown, the domesticated and the wild. We incur risk any time we place ourselves in the presence of that which exists beyond our control (John S. Mogabgab).

Hierdie eenheid vind plaas in die volheid van die liefde in Christus Jesus.

As daar dan enige troos in Christus is, as daar enige vertroosting van die liefde, as daar enige gemeenskap van die Gees, as daar enige innige tederheid en ontferming is, maak dan my blydskap volkome deur eensgesind te wees en dieselfde liefde te hê, een van siel, een van sin. Moenie iets doen uit selfsug of uit ydele eer nie, maar in nederigheid moet die een die ander hoër ag as homself. Julle moet nie elkeen na sy eie belange omsien nie, maar elkeen ook na die ander s’n.
(Philippians 2:1-4).

Hierdie volgende waardes moet gevrom word in elkeen van ons sodat ons eensgesind sal wees en in eenheid tot Gods eer sal lewe.

Want hierdie gesindheid moet in julle wees wat ook in Christus Jesus was. Hy, wat in die gestalte van God was, het dit geen roof geag om aan God gelyk te wees nie, maar het Homself ontledig deur die gestalte van ‘n dienskneg aan te neem en aan die mense gelyk geword; en in gedaante gevind as ‘n mens, het Hy Homself verneder deur gehoorsaam te word tot die dood toe, ja, die dood van die kruis. Daarom het God Hom ook uitermate verhoog en Hom ‘n naam gegee wat bo elke naam is, sodat in die Naam van Jesus sou buig elke knie van die wat in die hemel en die wat op die aarde en die wat onder die aarde is, en elke tong sou bely dat Jesus Christus die Here is tot heerlikheid van God die Vader.
(Philippians 2:5-11).

Hierdeur kan God ons verander om tot Sy eer te lewe…

Daarom, my geliefdes, soos julle altyd gehoorsaam gewees het, nie in my teenwoordigheid alleen nie, maar baie meer nou in my afwesigheid, werk julle eie heil uit met vrees en bewing; want dit is God wat in julle werk om te wil sowel as om te werk na sy welbehae.
(Philippians 2:1-13).

Wat dink jy van hierdie proses van verandering?

7. WAAR MOET ONS BEGIN?


Nou dat ons ‘n idee het oor die stene waarmee ons moet bou en ook in watter mate ons moet saamwerk, kom ons kyk ‘n bietjie dieper. Dis altyd maklik om die klem te lê op hoe dinge moet wees, maar daar word nie werklik rigting gegee oor hoe ons daar moet uitkom nie. Ek hoop ek het ‘n prentjie kon skets dat elkeen van ons onsself kan sien en besef waar ons onsself bevind. Ons moet altyd ingedagte hou dat dit ‘n proses is om te verander. Eers moet ons besef dat ons nie op die regte plek is nie en dan moet ons ook gewillige wees om te verander.

Paulus skryf in Filippense 2:7 dat Jesus aan die mens gelykvormig geword het. Hy wat God was het Sy menslikheid aangegryp sodat Hy die volkome en ware voorbeeld vir ons kan wees. Dit was ook die enigste manier om God en die mens te versoen – want sonde moes eers oorwin word en die mens moes ‘n kans kry om weer nuut te word in Hom. (2 Korinthiërs 5:17-21.)

Eers het Jesus gelykvormige word aan die mens en deur Sy lewe en dood op aarde het daar vir ons ‘n deur oopgegaan waardeur ons nou gelykvormig kan word aan Hom. Hy is tog die weg, die waarheid en die lewe, maar is ons op die regte pad?

Paulus verduidelik dit baie mooi:

As daar dan enige troos in Christus is, as daar enige vertroosting van die liefde, as daar enige gemeenskap van die Gees, as daar enige innige tederheid en ontferming is, maak dan my blydskap volkome deur eensgesind te wees en dieselfde liefde te hê, een van siel, een van sin. Moenie iets doen uit selfsug of uit ydele eer nie, maar in nederigheid moet die een die ander hoër ag as homself. Julle moet nie elkeen na sy eie belange omsien nie, maar elkeen ook na die ander s’n.
(Filippense 2:1-4)

Ons moet eerstens leer om in eenheid met ander saam te lewe – nie net aan ons self te dink nie, maar ook aan ander. As ons onsself bo ander stel raak dit te maklik om dinge te doen wat net vir my voordelig is en vir ander mag dit vernietigende gevolge hê.

Paulus gaan verder en sê:

Want hierdie gesindheid moet in julle wees wat ook in Christus Jesus was. Hy, wat in die gestalte van God was, het dit geen roof geag om aan God gelyk te wees nie, maar het Homself ontledig deur die gestalte van ‘n dienskneg aan te neem en aan die mense gelyk geword; en in gedaante gevind as ‘n mens, het Hy Homself verneder deur gehoorsaam te word tot die dood toe, ja, die dood van die kruis. Daarom het God Hom ook uitermate verhoog en Hom ‘n naam gegee wat bo elke naam is, sodat in die Naam van Jesus sou buig elke knie van die wat in die hemel en die wat op die aarde en die wat onder die aarde is, en elke tong sou bely dat Jesus Christus die Here is tot heerlikheid van God die Vader.
(Filippense 2:5-11.)

Paulus lig ‘n paar dinge (karaktereienskappe) uit wat deel van ons gesindheid moet wees:

JY BEGIN DUS BY JOUSELF.